W łonie matki,
a serce już tyka.
Nienarodzone dziecko,
mały człowiek.
Toczy wojnę,
ze swoją matką,
choć trudno nazwać
ją “dobra matka”,
chce go zabić
nim go zobaczy.
Pokonany, mały,
ale nie przegrany,
zostaje pochowany,
w naszych sercach małych.
Już pociąg na stacji stoi
tłumy ludzi gnają do niego
to ostatnia będzie ich podróż
podróż ku przeznaczeniu
Już pociąg na stacji stoi
tłum ludzi z niego wypada
złowroga postać prowadzi ich palcem
do małego pokoju, w którym toczy się walka
Pociąg odjechał ze stacji
tłumów ludzi już nie ma
został z nich tylko popiół
który unosi się do nieba
Pociąg odjechał ze stacji
której już tutaj nie ma
brama już dawno zamknięta
i wroga też tu nie ma
Mogę być,
małym narkomanem
Mogę być,
wielkim heretykiem
Mogę być,
prostolinijnym alkoholikiem
Mogę być,
niewybrednym lirykiem
Mogę być,
całkowitym nieudacznikiem
Mogę Wszytko…
Nawet gdy jest mi źle
Wielkopłytowe bloki
patrzą na mnie codziennie
śmieją się prosto w oczy
kiedy się potknę na mojej drodze
kryją w sobie ogrom tajemnic
tych dobrych i tych złych
ukrywają uczucia ludzi
którzy mieszkają w nich
bezduszne posągi ludzkiej wyobraźni
bezmyślne wielkie gmachy
łączące je tylko jedno
cierpienie ludzkich twarzy
