W łonie matki,
a serce już tyka.
Nienarodzone dziecko,
mały człowiek.
Toczy wojnę,
ze swoją matką,
choć trudno nazwać
ją “dobra matka”,
chce go zabić
nim go zobaczy.
Pokonany, mały,
ale nie przegrany,
zostaje pochowany,
w naszych sercach małych.
Każdy dzień przybliża nas do śmierci. Każdy pieprzony dzień! A ja mam jeszcze tyle do zrobienia. Mnóstwo pytań, które nie pozwalają zasnąć każdej nocy. Wracają w każdą noc, jak najgorszy koszmar. Więc dlaczego do cholery, ktoś czy coś, dyktuje mi los, czuje się jak kukiełka sterowana sznurkami. Czyżby ktoś naprawdę nami kierował, czy my odgrywamy role w teatrzyku nazwanym światem. I jak na te pytania odpowiedzieć, jak coraz mniej czasu zostaje, żeby rozwiązać zagadkę. Co jest sensem życia, może miłość, a właśnie może przemijanie. Nawet nie wiem kiedy skończy się moja rola i przestane istnieć. Ciekawe jak by to było gdyby każdy wiedział co jest mu dane w przyszłości. Może było by lepiej? Ja jednak sądzę, że tak jak jest teraz jest dobrze i niech już tak pozostanie na wieki.
Już pociąg na stacji stoi
tłumy ludzi gnają do niego
to ostatnia będzie ich podróż
podróż ku przeznaczeniu
Już pociąg na stacji stoi
tłum ludzi z niego wypada
złowroga postać prowadzi ich palcem
do małego pokoju, w którym toczy się walka
Pociąg odjechał ze stacji
tłumów ludzi już nie ma
został z nich tylko popiół
który unosi się do nieba
Pociąg odjechał ze stacji
której już tutaj nie ma
brama już dawno zamknięta
i wroga też tu nie ma
Mogę być,
małym narkomanem
Mogę być,
wielkim heretykiem
Mogę być,
prostolinijnym alkoholikiem
Mogę być,
niewybrednym lirykiem
Mogę być,
całkowitym nieudacznikiem
Mogę Wszytko…
Nawet gdy jest mi źle
Wielkopłytowe bloki
patrzą na mnie codziennie
śmieją się prosto w oczy
kiedy się potknę na mojej drodze
kryją w sobie ogrom tajemnic
tych dobrych i tych złych
ukrywają uczucia ludzi
którzy mieszkają w nich
bezduszne posągi ludzkiej wyobraźni
bezmyślne wielkie gmachy
łączące je tylko jedno
cierpienie ludzkich twarzy
Witam Was w moim kąciku, w którym będę starał opisać świat, który widzę na co dzień. Mam nadzieję, że zaglądniecie tu jeszcze czasami, do tej mojej oazy spokoju, kąciku poezji od święta.
Pozdrawiam Grzegorz
